*Filmkompanio 'les films de la demoiselle - films A2' prezentas*
*'Gven, la sablolibro'*
*scenaro de...
*muziko de...*
*dekoro de...*
*animacio de...*
*homfiguroj de...*
*tondado de...*
*guasxado de...*
*tablo-kamerao de...*
*helpregxisoro...*
*regxisoro...*
Legendojn oni facile forgesas.
Kiam mi estis infano,
nokte, side apud la fajro, mia patro
rakontadis la venon de la sxtormego, kiam la dioj forlasis cxi tiun mondon.
Dum tagoj kaj tagoj, vento, akvo kaj fajro
trakuris la montetojn, la valojn, kaj cxion forigis desur ili.
Kiam la sxtormego fine foriris,
restis nur sablo.
Sablo...
kaj ie, norde,
terurajxo,
kiun la dioj postlasis, kaj kiu pacience
atendis ilian revenon.
Tempo pasis.
Vivajxoj velkis, sed ne plene malaperis,
cxar malaperi ili ne povas, kio ajn okazas.
Kaj en la sulkoj de la sablo,
iompostiome mi igxis maljuna, 173-jara ino.
Je cxiu nova luno,
la afero vekigxis kaj esplore supersxvebis la dezerton,
eble por elprovi, cxu gxi ankoraux regas.
Ni nomis gxin la 'maku'.
tio signifas:
"gardisto" en la lingvo de sablo.
En tiuj noktoj, kasxite kun la aliaj en puto,
mi kauxradis, kaj ne demandis.
En la sekva mateno la vivo dauxris, senzorge dauxris,
cxar tagigxo forvisxas la misterojn de nokto.
Kaj ili siavice sursxutigxas de sablo.
Kiam la maku retretis,
gxi fojfoje postlasis en la dezerto strangajn bildojn,
de diversaj formoj kaj grandecoj.
Tiujn bildojn ni respektadis,
kvankam ili estis tute senvivaj.
Cxar ofte, ili tre utilis al ni,
kiel sxirmoj kontraux suno aux malvarmo.
Tiam ni posedis la tutan dezerton
en gxia senmova hxaoso
el silento kaj forgeso,
el mallauxtaj bruoj,
el lumo kaj ombro.
Nun iru libere, birdo.
Viaj plumoj donos al ni forton,
kaj ili rekreskos pli baldaux, ol la steloj reaperos.
La tempo tiel iris en ritma alterno de espero kaj de timo.
Sed iun matenon
la cxasistoj alkondukis knabinon.
Sxi ankoraux estis infano.
Sxia patro estis mortinta
kaj dum 3 tagoj, en la malproksima sudo,
sxi postiris la birdon, cxar sxi konis gxian blekon.
Tiu bleko estis al sxi familiara,
gxi sxvebas super cxies kapoj, kaj la sabla vastejo gxin ne fordampas.
Estis kvazaux sekreta ligo inter ili,
ia vivo-forto
kiu pli viglis en ilia sango, ol en nia.
Knabino.
Hej, knabino.
Venu malsupren.
Levu vian vualon.
Kiu estas sxi?
Gxi estas Gven filino de Tom Logan.
Sxi restas kun ni nun.
Tie supre sur la surfaco, ili dormas,
iliaj kapoj estas en la steloj.
Ecx en plenluna nokto?
Jes, ecx en plenluna nokto.
Kio pri li?
Kiel venis li, ne portante vualon?
Cxu sxi klarigis?
Sxi ne scias.
Sxi ne havis elokventan parolon.
Sxi havis fajrajn okulojn,
okulojn, kiuj rigardis rekte al alia vizagxo,
kvazaux timon ili ne spertas.
Cxit, silentu!
Gxi venas.
En nia senfina vojagxo,
ni atingis la limojn de la cxasejoj.
En tiu aparta nokto,
la aero estis surprize bonodora.
Cxio legigxas el la sablo, kiam aerblovo ne estas:
malgxojon de bedauxro,
facilecon de rido,
aux tiun apartan haston, kiu rapidigas la pasxojn
sur la vojo al renkontigxo.
Mi ne rifugxos en la puton cxi-nokte.
Tiom malpeza estas la kanto de la mortintoj.
Kaj vi estas tie cxi, atenta kaj silenta,
kiel via frato, la skorpio.
Pro vi, mi subite deziras ridi kaj ludi.
Tamen timo tiras mian stomakon.
Sed plezuriga timo gxi estas.
Pro vi, mia amiko.
Ne utilas demandi la sablon.
Sxi jam rakontis pri cxio:
la lando de la mortintoj,
la perdita vualo,
la maku, kiu forprenis mian knabon...
pri cxio.
Sxi foriris trans la rokojn.
Sxtonoj.
Ni devis iri.
Ni estis migruloj, de put' al puto irantaj,
sen postrestado,
kaj tio estis la sola okazo por forkuro.
Kaj tamen mi ne agis.
Mi sentis, ke la knabino rigardas al mi el malantaux la rokoj.
Ankaux sxi atendis.
Subite venis familiara vocxo.
La vento flustris en mia orelo:
"Nun ion plenumi vi devas, maljuna virino.
Ion plenumi vi devas..."
Mi sidis senmove.
Dum tri tagonoktoj, mi atendis alian signon.
Kaj en la mateno de la tria tago...
gxi aperis,
plej bona signo, kiun mi vidis ekde multaj lunoj.
Rodrigo!
Maljuna sorcxistino, haltu!
Neniu iru tien.
Vi scias.
Vi estas tro maljuna, maljuna sorcxistino!
Tro malfrue.
Tio ne redonos al vi Nokmun-on.
Auxskultu min, sentauxgulino.
Via kapo estas venta, tial auxskultu atente.
Pri cxio cxi kulpas vi.
Vi estis tiu, kiun la maku devis forpreni.
Kaj tion vi scias.
Ni devas iri tien.
Gxi redonos al mi Nokmun-on.
kaj gxi prenos vin anstatauxe,
cxar morto ne rajtas erari.
Cxu vi dormas, maljuna sorcxistino?
Mi ne povas dormi en molaj bildoj.
Rakontu al mi rakonton.
Cxu misauxguro?
Ne.
Tiuj ajxoj ne ekzistas.
Ili ekzistas, ni ja vidas ilin.
Ili ekzistas kaj ne ekzistas.
Kion vi celas?
Jen kio okazis:
Kiam la homo pensis, ke la dioj cxi tiun mondon forlasis,
li rigardis al la cxielo kaj kriis:
"mi solas en la universo"
"solas en la universo."
Ili cxiuj kriis tiamaniere, unu apud la alia.
Estis multegaj homoj en tiu epoko.
Do ili kreis tiujn lumojn, kiuj sxajnigas, ke la cxielon ankoraux iu logxas.
De tiam...
la lumoj videble vagas,
kaj kiam homo formortos,
ili eble plu dancos lianome.
Gxuste tiel cxi.
Sen kialo.
Fi!
Ha ha ha ha ha!
Vento murmuras vortojn,
kiujn mi ne elkomprenas.
Mi ekiras al vi,
blindumite de la febro de senfinaj tagoj.
Ju pli mi iras, des pli la vento,
milde alpremigxante,
iel diras al mi, kie vi estas,
uzante vortojn, kiujn mi ne komprenas.
Kio trafis vin, sentauxgulino?
Vi sxajnas absorbita.
Mi pripensas, kial la bildoj estas malafablaj.
Cxu vi rimarkis? Estas pli kaj pli da ili,
kvazaux ili volus malhelpi, ke ni iru tien.
Kaj tamen, vidu,
ni preskaux atingis tien.
Morgaux,
ni grimpu la lastan krutajxon.
Mi tre esperas, ke mi revidos lin.
Ja, kiam mi estis infano,
mia patro diris, ke amajxon oni konservas kasxita en sia koro.
Sed tion mi ne kapablas, maljuna sorcxistino.
Mi deziregas, ke li estu cxi tie
proksime al mi.
Mi volas senti lian manon sur mia vizagxo.
Mi scias nenion pri amo, Gven.
Iuj diras, ke gxi estas grandega soleco.
Cxu vi ne iros kun mi?
Mi ne povas.
Tio ne eblas.
Do kio okazos al vi?
Cxu vi reiros al la dezerto?
Ne maltrankviligxu pri mi.
Ve - io pli fortas, ol fajro kaj akvo.
Auxskultu, mi rakontos al vi rakonton.
Estis iam regxidino bela kiel la nokto...
Bone.
Ni amas kaj protektas la libron kvarmilpagxan,
ili gxojos, se ni diligentos.
Ni per kvarcentmil versoj kantu la mesagxon,
gxis la tago de la lumo venos.
*Fabrika vendo perkoresponda*
*Vojagxnecesajxoj*
*Banejaj ekipajxoj*
*Sxuoj*
Cxi-vespere ni malfermos la libron je la cxapitro...
"Instru-mentoj horti-kulturaj"
Neoksidebla akvumilo...
Ne-ok-si-de-bla akvu-mi-lo
el galva-numi-ta lado
tri gra-andoj kaj ses
ko-o-lo-o-roj...
Mia vojo finigxis tie,
antaux tiu muro kruta kiel monto.
Multajn barojn mi antauxvidis, kiam ni ekvojagxis,
sed ne nian malgxojon
en tiu mateno,
kiam ni disigxis.
Cxit.
Vi vekis lin.
Mi provas kompreni...
Rigardu.
Estas mirinde.
Iam kaj tiam lia songxado desegnigxas en la aero,
kvazaux gxi tro intensus, kaj ne povus resti en lia kapo.
Jen.
Vidu.
Dum longa tempo, li songxis pri senmova akvo.
Sed lastatempe la bildoj sxangxigxis.
Do vi opinias, ke tiamaniere al ni parolas la dioj?
Per songxo?
laux vi - ne pli versxajne - iliajn mesagxojn entenas libro.
La libro ekzistas, ili ne postlasis gxin sen intenco.
Oni povas gxin legi, tusxi, gxi ne estas nubo modlata de via fantazio.
Kial ili laux vi elektis lin,
tiun sovagxulidon?
Mi ne scias.
Eble gxuste cxar li estas sovagxa.
Rigardu...
sablo ankoraux fluas el liaj oreloj.
Vi bele rakontas, sed...
nia tasko estas kantado, ne komprenado.
Ni estas gardistoj, nuraj gardistoj.
Proksimigxu, li vekigxas.
Rigardu, bildoj ekestas.
Jam mortis tiuj bildoj.
Mortis antaux ol naskigxis.
Ankaux vi sciavidas, mi bone sentas tion.
Vi pensas: jen, nun ni finfine komprenos.
Sed cxiufoje la tiom belaj bildoj silentas.
La maku mem sentas tion.
Post momento gxi forjxetos la produkton de sia ventro, kvazaux honte.
Kio okazas?
Li febras.
La songxo ankorauxfoje aliigxas.
Vere.
Cxi tiuj bildoj sxajnas vere vivaj.
Kion ili signifas?
Kion ili provas diri?
Atendu.
Cxu vi povas retroirigi lian songxon?
Mi ekvidis ion.
Nekredeble.
Sama bildo estas en la libro.
Rigardu,
cxi tio.
Gxi reaperas.
"Fajrajxoj plenaj je lumo kaj gajeco."
"Kunvenoj de familio, amikoj aux najbaroj,"
"fajrajxo en la gxardeno."
"Por viaj amikoj kaj najbaroj, fajrajxo en la gxardeno."
"Kunvenoj de familio, amikoj aux najbaroj, fajrajxoj en la gxardeno."
Estas la fino de la libro.
Auxskultu.
"Fajrajxoj plenaj je lumo kaj gajeco."
Plenaj je lumo kaj gajeco.
"Por viaj someraj vesperoj, tute sekura."
"Konservu for de malseko."
De malseko.
"Raketoj, fontoj, fajreroj..."
"Unuaklasaj akvosunoj."
Akvosunoj...
Ni kantu pri la fajrajxo
plena je lumo kaj gajeco.
Ni kantu pri la fajrajxo.
Via kulpo!
Nia tasko estas kantado, vi diris, ne komprenado...
Kulpas vi kaj viaj sensencaj ideoj.
Almenaux helpu min.
Dum iom da tempo super la dezerto,
sxvebis nigra fumo, ene de kiu movigxis iuj ombroj.
Poste sxtormo kaj timo foriris.
Denove, vokoj auxdigxas malproksime,
vive kaj vigle kiel venteto.
Estos hela la tago.
Mi volonte auxdus, kia estis la lando de mortintoj,
kiel aspektis iliaj vizagxoj.
Sed kiam ni staris denove sur la sablo,
Gven priridis miajn demandojn.
"Ili similas al la vivantoj, maljuna sorcxistino".
"Ili kantadis diligente, kaj subite ekkuris freneze".
Kaj sxi ekridis.
Malproksime cxielo kaj sablo unuigxas.
Eble sxi pravas.
De nun ni havas senliman tempon, dum kiu ni pripensos tion.
*Subtekstoj de: jxeromo vasxe, 2012*