Filmkompanio ‚les films de la demoiselle - films A2‛ prezentas
‚Gven, la sablolibro‘
scenaro de...
muziko de...
dekoro de...
animacio de...
homfiguroj de...
tondado de...
guaŝado de...
tablo-kamerao de...
helpreĝisoro...
reĝisoro...
Legendojn oni facile forgesas.
Kiam mi estis infano,
nokte, side apud la fajro, mia patro
rakontadis la venon de la ŝtormego, kiam la dioj forlasis ĉi tiun mondon.
Dum tagoj kaj tagoj, vento, akvo kaj fajro
trakuris la montetojn, la valojn, kaj ĉion forigis desur ili.
Kiam la ŝtormego fine foriris,
restis nur sablo.
Sablo...
kaj ie, norde,
teruraĵo,
kiun la dioj postlasis, kaj kiu pacience
atendis ilian revenon.
Tempo pasis.
Vivaĵoj velkis, sed ne plene malaperis,
ĉar malaperi ili ne povas, kio ajn okazas.
Kaj en la sulkoj de la sablo,
iompostiome mi iĝis maljuna, 173-jara ino.
Je ĉiu nova luno,
la afero vekiĝis kaj esplore superŝvebis la dezerton,
eble por elprovi, ĉu ĝi ankoraŭ regas.
Ni nomis ĝin la ‹maku›.
tio signifas:
„gardisto“ en la lingvo de sablo.
En tiuj noktoj, kaŝite kun la aliaj en puto,
mi kaŭradis, kaj ne demandis.
En la sekva mateno la vivo daŭris, senzorge daŭris,
ĉar tagiĝo forviŝas la misterojn de nokto.
Kaj ili siavice surŝutiĝas de sablo.
Kiam la maku retretis,
ĝi fojfoje postlasis en la dezerto strangajn bildojn,
de diversaj formoj kaj grandecoj.
Tiujn bildojn ni respektadis,
kvankam ili estis tute senvivaj.
Ĉar ofte, ili tre utilis al ni,
kiel ŝirmoj kontraŭ suno aŭ malvarmo.
Tiam ni posedis la tutan dezerton
en ĝia senmova ĥaoso
el silento kaj forgeso,
el mallaŭtaj bruoj,
el lumo kaj ombro.
Nun iru libere, birdo.
Viaj plumoj donos al ni forton,
kaj ili rekreskos pli baldaŭ, ol la steloj reaperos.
La tempo tiel iris en ritma alterno de espero kaj de timo.
Sed iun matenon
la ĉasistoj alkondukis knabinon.
Ŝi ankoraŭ estis infano.
Ŝia patro estis mortinta
kaj dum 3 tagoj, en la malproksima sudo,
ŝi postiris la birdon, ĉar ŝi konis ĝian blekon.
Tiu bleko estis al ŝi familiara,
ĝi ŝvebas super ĉies kapoj, kaj la sabla vastejo ĝin ne fordampas.
Estis kvazaŭ sekreta ligo inter ili,
ia vivo-forto
kiu pli viglis en ilia sango, ol en nia.
Knabino.
Hej, knabino.
Venu malsupren.
Levu vian vualon.
Kiu estas ŝi?
Ĝi estas Gven filino de Tom Logan.
Ŝi restas kun ni nun.
Tie supre sur la surfaco, ili dormas,
iliaj kapoj estas en la steloj.
Eĉ en plenluna nokto?
Jes, eĉ en plenluna nokto.
Kio pri li?
Kiel venis li, ne portante vualon?
Ĉu ŝi klarigis?
Ŝi ne scias.
Ŝi ne havis elokventan parolon.
Ŝi havis fajrajn okulojn,
okulojn, kiuj rigardis rekte al alia vizaĝo,
kvazaŭ timon ili ne spertas.
Ĉit, silentu!
Ĝi venas.
En nia senfina vojaĝo,
ni atingis la limojn de la ĉasejoj.
En tiu aparta nokto,
la aero estis surprize bonodora.
Ĉio legiĝas el la sablo, kiam aerblovo ne estas:
malĝojon de bedaŭro,
facilecon de rido,
aŭ tiun apartan haston, kiu rapidigas la paŝojn
sur la vojo al renkontiĝo.
Mi ne rifuĝos en la puton ĉi-nokte.
Tiom malpeza estas la kanto de la mortintoj.
Kaj vi estas tie ĉi, atenta kaj silenta,
kiel via frato, la skorpio.
Pro vi, mi subite deziras ridi kaj ludi.
Tamen timo tiras mian stomakon.
Sed plezuriga timo ĝi estas.
Pro vi, mia amiko.
Ne utilas demandi la sablon.
Ŝi jam rakontis pri ĉio:
la lando de la mortintoj,
la perdita vualo,
la maku, kiu forprenis mian knabon...
pri ĉio.
Ŝi foriris trans la rokojn.
Ŝtonoj.
Ni devis iri.
Ni estis migruloj, de put' al puto irantaj,
sen postrestado,
kaj tio estis la sola okazo por forkuro.
Kaj tamen mi ne agis.
Mi sentis, ke la knabino rigardas al mi el malantaŭ la rokoj.
Ankaŭ ŝi atendis.
Subite venis familiara voĉo.
La vento flustris en mia orelo:
„Nun ion plenumi vi devas, maljuna virino.
Ion plenumi vi devas...“
Mi sidis senmove.
Dum tri tagonoktoj, mi atendis alian signon.
Kaj en la mateno de la tria tago...
ĝi aperis,
plej bona signo, kiun mi vidis ekde multaj lunoj.
Rodrigo!
Maljuna sorĉistino, haltu!
Neniu iru tien.
Vi scias.
Vi estas tro maljuna, maljuna sorĉistino!
Tro malfrue.
Tio ne redonos al vi Nokmun-on.
Aŭskultu min, sentaŭgulino.
Via kapo estas venta, tial aŭskultu atente.
Pri ĉio ĉi kulpas vi.
Vi estis tiu, kiun la maku devis forpreni.
Kaj tion vi scias.
Ni devas iri tien.
Ĝi redonos al mi Nokmun-on.
kaj ĝi prenos vin anstataŭe,
ĉar morto ne rajtas erari.
Ĉu vi dormas, maljuna sorĉistino?
Mi ne povas dormi en molaj bildoj.
Rakontu al mi rakonton.
Ĉu misaŭguro?
Ne.
Tiuj aĵoj ne ekzistas.
Ili ekzistas, ni ja vidas ilin.
Ili ekzistas kaj ne ekzistas.
Kion vi celas?
Jen kio okazis:
Kiam la homo pensis, ke la dioj ĉi tiun mondon forlasis,
li rigardis al la ĉielo kaj kriis:
„mi solas en la universo“
„solas en la universo.“
Ili ĉiuj kriis tiamaniere, unu apud la alia.
Estis multegaj homoj en tiu epoko.
Do ili kreis tiujn lumojn, kiuj ŝajnigas, ke la ĉielon ankoraŭ iu loĝas.
De tiam...
la lumoj videble vagas,
kaj kiam homo formortos,
ili eble plu dancos lianome.
Ĝuste tiel ĉi.
Sen kialo.
Fi!
Ha ha ha ha ha!
Vento murmuras vortojn,
kiujn mi ne elkomprenas.
Mi ekiras al vi,
blindumite de la febro de senfinaj tagoj.
Ju pli mi iras, des pli la vento,
milde alpremiĝante,
iel diras al mi, kie vi estas,
uzante vortojn, kiujn mi ne komprenas.
Kio trafis vin, sentaŭgulino?
Vi ŝajnas absorbita.
Mi pripensas, kial la bildoj estas malafablaj.
Ĉu vi rimarkis? Estas pli kaj pli da ili,
kvazaŭ ili volus malhelpi, ke ni iru tien.
Kaj tamen, vidu,
ni preskaŭ atingis tien.
Morgaŭ,
ni grimpu la lastan krutaĵon.
Mi tre esperas, ke mi revidos lin.
Ja, kiam mi estis infano,
mia patro diris, ke amaĵon oni konservas kaŝita en sia koro.
Sed tion mi ne kapablas, maljuna sorĉistino.
Mi deziregas, ke li estu ĉi tie
proksime al mi.
Mi volas senti lian manon sur mia vizaĝo.
Mi scias nenion pri amo, Gven.
Iuj diras, ke ĝi estas grandega soleco.
Ĉu vi ne iros kun mi?
Mi ne povas.
Tio ne eblas.
Do kio okazos al vi?
Ĉu vi reiros al la dezerto?
Ne maltrankviliĝu pri mi.
Ve – io pli fortas, ol fajro kaj akvo.
Aŭskultu, mi rakontos al vi rakonton.
Estis iam reĝidino bela kiel la nokto...
Bone.
Ni amas kaj protektas la libron kvarmilpaĝan,
ili ĝojos, se ni diligentos.
Ni per kvarcentmil versoj kantu la mesaĝon,
ĝis la tago de la lumo venos.
Fabrika vendo perkoresponda
Vojaĝnecesaĵoj
Banejaj ekipaĵoj
Ŝuoj
Ĉi-vespere ni malfermos la libron je la ĉapitro...
„Instru-mentoj horti-kulturaj“
Neoksidebla akvumilo...
♪ Ne-ok-si-de-bla akvu-mi-lo ♫
♪ el galva-numi-ta lado ♫
♪ tri gra-andoj kaj ses ♫
♪ ko-o-lo-o-roj... ♫
Mia vojo finiĝis tie,
antaŭ tiu muro kruta kiel monto.
Multajn barojn mi antaŭvidis, kiam ni ekvojaĝis,
sed ne nian malĝojon
en tiu mateno,
kiam ni disiĝis.
Ĉit.
Vi vekis lin.
Mi provas kompreni...
Rigardu.
Estas mirinde.
Iam kaj tiam lia sonĝado desegniĝas en la aero,
kvazaŭ ĝi tro intensus, kaj ne povus resti en lia kapo.
Jen.
Vidu.
Dum longa tempo, li sonĝis pri senmova akvo.
Sed lastatempe la bildoj ŝanĝiĝis.
Do vi opinias, ke tiamaniere al ni parolas la dioj?
Per sonĝo?
laŭ vi – ne pli verŝajne – iliajn mesaĝojn entenas libro.
La libro ekzistas, ili ne postlasis ĝin sen intenco.
Oni povas ĝin legi, tuŝi, ĝi ne estas nubo modlata de via fantazio.
Kial ili laŭ vi elektis lin,
tiun sovaĝulidon?
Mi ne scias.
Eble ĝuste ĉar li estas sovaĝa.
Rigardu...
sablo ankoraŭ fluas el liaj oreloj.
Vi bele rakontas, sed...
nia tasko estas kantado, ne komprenado.
Ni estas gardistoj, nuraj gardistoj.
Proksimiĝu, li vekiĝas.
Rigardu, bildoj ekestas.
Jam mortis tiuj bildoj.
Mortis antaŭ ol naskiĝis.
Ankaŭ vi sciavidas, mi bone sentas tion.
Vi pensas: jen, nun ni finfine komprenos.
Sed ĉiufoje la tiom belaj bildoj silentas.
La maku mem sentas tion.
Post momento ĝi forĵetos la produkton de sia ventro, kvazaŭ honte.
Kio okazas?
Li febras.
La sonĝo ankoraŭfoje aliiĝas.
Vere.
Ĉi tiuj bildoj ŝajnas vere vivaj.
Kion ili signifas?
Kion ili provas diri?
Atendu.
Ĉu vi povas retroirigi lian sonĝon?
Mi ekvidis ion.
Nekredeble.
Sama bildo estas en la libro.
Rigardu,
ĉi tio.
Ĝi reaperas.
„Fajraĵoj plenaj je lumo kaj gajeco.‟
„Kunvenoj de familio, amikoj aŭ najbaroj,‟
„fajraĵo en la ĝardeno.‟
„Por viaj amikoj kaj najbaroj, fajraĵo en la ĝardeno.‟
„Kunvenoj de familio, amikoj aŭ najbaroj, fajraĵoj en la ĝardeno.“
Estas la fino de la libro.
Aŭskultu.
„Fajraĵoj plenaj je lumo kaj gajeco.‟
Plenaj je lumo kaj gajeco.
„Por viaj someraj vesperoj, tute sekura.‟
„Konservu for de malseko.‟
De malseko.
„Raketoj, fontoj, fajreroj...‟
„Unuaklasaj akvosunoj.‟
Akvosunoj...
♪ Ni kantu pri la fajraĵo ♫
♪ plena je lumo kaj gajeco. ♫
♪ Ni kantu pri la fajraĵo. ♫
Via kulpo!
Nia tasko estas kantado, vi diris, ne komprenado...
Kulpas vi kaj viaj sensencaj ideoj.
Almenaŭ helpu min.
Dum iom da tempo super la dezerto,
ŝvebis nigra fumo, ene de kiu moviĝis iuj ombroj.
Poste ŝtormo kaj timo foriris.
Denove, vokoj aŭdiĝas malproksime,
vive kaj vigle kiel venteto.
Estos hela la tago.
Mi volonte aŭdus, kia estis la lando de mortintoj,
kiel aspektis iliaj vizaĝoj.
Sed kiam ni staris denove sur la sablo,
Gven priridis miajn demandojn.
„Ili similas al la vivantoj, maljuna sorĉistino“.
„Ili kantadis diligente, kaj subite ekkuris freneze“.
Kaj ŝi ekridis.
Malproksime ĉielo kaj sablo unuiĝas.
Eble ŝi pravas.
De nun ni havas senliman tempon, dum kiu ni pripensos tion.
Subtekstoj de: ĵeromo vaŝe, 2012