‚Telecip kaj TF1 Films Production‛ prezentas
kunentreprene kun... kunlabore kun...
‚La Sinjoroj de la Tempo‘
Kial vi tiel rapidas?
Por amuzo.
Halo, Ĝafaro.
Laŭ la romano de Stefan Wul ‚la Orfo de Perdido‛
© 1982 Telecip - TF1 Films Production
Adapto por kino de...
Mi vokas Ĝafaron. Parolas Klaŭdo.
Respondu!
Dialogoj de...
Ekparolu!
Al kiu vi parolas?
Ĝafaro, parolas Klaŭdo
Ĉu vi ne ĉeestas? ne aŭdas? Mi ŝaltas registradon de la mesaĝo.
Desegnoj de...
Ĝafaro, parolas Klaŭdo.
Mi vokas de la planedo Perdido,
norda hemisfero, 73a distrikto, 16a horo 50 minutoj universaltempe.
Muzikaranĝo kaj sonigo de...
Muziko de...
Ĝafaro, surprizatakis nin la krabroj. Estis terure.
Animacio de...
Anjo mortis.
Mi vojas al la areo de „dolonoj‟.
Projektomastrumado de...
Reĝisorado de...
Ĝafaro, ni frakasiĝis.
Mi... mi estas senmovigita. Mi sendas Pjel-on al la dolonoj kun mikrofono.
Venu kaj savu lin, mi petegas.
Rapidu!
Mi petegas!
Adiaŭ, Ĝafaro,
dankon.
Klaŭdo.
Prenu ĉi tion, Pjel.
- Kaptu ĝin. - Kio ĝi estas?
Estas ludilo, parolmaŝino.
Ĉu vere ludilo?
Jes, mikrofono. Nomu ĝin Miĉjo. Miĉjo estos amiko de vi.
Kiam Miĉjo parolos al vi, agu precize tiel, kiel ĝi diros.
Nun kuru tre rapide al la dolonoj...
kaj restu tie ĝis la maŝino — ĝustanome Miĉjo — ...
parolos al vi.
Mi ne volas kuri, doloras unu genuo,
kaj al la dolonoj mi ne volas iri,
mi volas rehejmiĝi.
Via panjo ne deziras, ke ni rehejmiĝu nun.
Agu kiel mi diras, kuru al la dolonoj.
Kuru, mi diras al vi! Kuru!
Gratulon pro la neglekto!
Kio okazas?
- Kia idioto! - He pro kiu kaprico?
Kion vi faras?
Rigardu, kio okazas.
Ni preskaŭ karambolis kun tiu meteoro, dum vi dormetis.
Mi ne komprenas.
Mi kredis, ke la evitilo funkcias aŭtomate.
Jes, sed nur por masoj malpliaj ol 10000 tunoj.
Nu, tion mi ne sciis.
Multon vi ne scias.
Saluton. Mi alportas refreŝigajn trinkaĵojn por la rudristoj.
Ĉu io misas?
- Ne, ĉio en ordo. - Ĉu vi ŝercas?
De kiom longe lumas tiuj signaloj?
Kiel mi sciu? Mi jam diris, ke mi komprenas nenion pri ĉi tiu via ŝipaĉo.
Ĝafaro, parolas Klaŭdo. Ĉu vi ne ĉeestas? ne aŭdas?
Mi ŝaltas registradon de la mesaĝo.
Ĝafaro, parolas Klaŭdo. Mi vokas de la planedo Perdido,
norda hemisfero,
73a distrikto, 16a horo 50 universaltempe.
Ĝafaro, surprizatakis nin la krabroj.
Estis terure.
Anjo mortis.
Mi vojas al la areo de dolonoj.
Ĝafaro, ni frakasiĝis.
Mi... mi estas senmovigita.
Mi sendas Pjel-on al la dolonoj kun mikrofono.
Venu kaj savu lin, mi petegas
Rapidu! Mi petegas!
Adiaŭ, Ĝafaro, dankon.
Pjel! Ĉu vi aŭdas min?
Respondu, se vi aŭdas.
Pjel, Pjel,
ĉu vi aŭdas?
Respondu.
Pjel, Pjel!
Mi ne ŝatas vin.
Kaj ankaŭ viajn lumojn mi ne ŝatas.
Miĉjo!
Ankaŭ vin mi ne ŝatas.
Kio?
Mi ne sciis, ke vi min aŭdas, Miĉjo.
Pjel, ĉu vi?
Kompreneble, mi.
Kie vi estas?
Ĝuste ĉi tie, fronte de vi.
Mi parolas al vi de mal-mal-malproksime.
Vere, Ĝafaro, li ne komprenas.
Pli bone...
Hej, kial vi havas du voĉojn?
Respondu, Miĉjo. Mi scias, ke via nomo estas Miĉjo.
Do kial vi havas du voĉojn?
Vi pravas, Pjel. Mia nomo estas Miĉjo.
Kaj mi havas du voĉojn, ĉar mi havas preskaŭ nenion alian.
Mi havas nek okulojn, per kiuj mi vidus, nek krurojn, per kiuj mi irus...
nek brakojn, per kiuj mi portus aĵojn.
Do anstataŭe mi ricevis du voĉojn...
kaj eĉ pli ol du mi povas havi.
Ĉu vi komprenas?
Mmm, jes, ŝajnas al mi, ke mi komprenas.
Pjel, vi nun estas en arbaro, ĉu?
Jes.
Kun brilantaj ruĝaj kaj flavaj fruktoj?
Ĝuste tiel.
Bone, restu ĉi tie. Venos granda ŝipo kaj prenos vin.
Permesu la demandon...
Ĉu mi bone aŭdis, ke ni ne plu vojas al Aldebarano?
Jes, senerare vi aŭdis.
Sed ĝuste por veturado al Aldebarano ni pagas al vi tre multe.
Vi rompas vian vorton.
Pri nenio mi donis vorton, Princo Matton.
Okazis, ke mi vojis al Aldebarano,
kaj vi petis pri enŝipiĝo...
kune kun duono de la ŝtata trezoro, kiun vi enpoŝigis.
Nur tio, kio estas mia.
Bonvolu, ne ridigu min.
La tuta policistaro de la Interplaneda Reformita Interligo...
diligente persekutas vin.
La celo de la vojaĝo al vi neniom gravis,
estu ĝi Aldebarano aŭ ajna alia planedo...
kondiĉe nur, ke vi forglitas.
Do jes, mi ŝanĝis la celon de la vojaĝo.
Ĝi ne plu estas Aldebarano, sed Perdido.
Konsideru vin bonŝanca, Princo, ke vi entute vojas ien,
kaj danku al la ĉielo ke mi kompatis vin.
Cetere ne fumu en la ŝipo!
Oksigeno estas altvalora.
Iru al via kajuto kaj fiksu la zonon.
Por atingi Perdidon, ni unue surteriĝu sur Diablopilko...
kaj poste vojos al Gamma Dek.
Tie ni atendos, ke preterpasos la Blua Kometo,
kaj flosante en ties magnetokampo...
ni espereble alproksimiĝos al Perdido.
Miĉjo, kial vi tiel longe silentas?
Pjel, mi nun havas taskojn.
Ni interparolos poste.
Ho, kiel bele!
Silbado nomas ilin „sorĉuloj“.
Ĝafaro, kara fripono!
Kial vi ne antaŭavertis?
Ja, estus sufiĉe bona Perdido sen la krabroj.
Vi scias pri la krabroj de Perdido, princino?
Jen, rigardu.
Tiel difektis min la krabroj de Perdido antaŭ jaroj.
Ili volonte suĉas homan cerbon...
kvazaŭ ĝi estus frandinda, milde boligita ovo.
Sinjoro Silbado, se vi bonvole ne daŭrigos.
Pardonu, Princo.
Kion vi estis diranta pri via amiko Klaŭdo, Ĝafaro?
Klaŭdo havas filon, Pjel laŭnome.
Filon!
Estas sufiĉe embarase kun edzino, sed kun plia ido...
Mi povas diri al vi, Ĝafaro, ke via amiko malprudentas.
Li mortis jam.
Pro la krabroj, ĉu?
Ĉu ankaŭ la edzino, la knabo?
Pjel rifuĝis en la dolonoj.
Dum li restas en la dolonarbaro, li estas sekura.
La poleno, kiu deŝutiĝas de la arboj, forpelas la krabrojn.
Ĉu ajna homa establo proksimas?
Ne, Pjel solsolas sur Perdido.
Kiomjara li estas?
Inter kvin kaj dek terajn jarojn, kiom mi scias.
La sola ligilo, kiun vi havas kun li, estas ĉi tiu mikrofono, ĉu?
Eta mirindaĵo, tiu aparato.
Tuj peras komunikon ie ajn en Spaco Kvar.
Jes, ĝin donis al mi Klaŭdo,
por min helpi, se iam mi estos en danĝero,
kaj bedaŭrinde helpon bezonis li.
Mi pripensu.
Ha, jam de tri tagoj ili kantadas,
sekve ili post nelonge aliformiĝos.
Solvo povas esti.
Kia solvo povas esti, estimata Silbado?
Se iu... iu, kiu tre bone konas Perdidon, ...
konservante konstantan interparolon kun la knabo...
gvidadus lin agon post ago, li povos elteni.
Li saviĝos.
Kiom da tempo vi bezonos ĝis tie?
Saluton, Pjel. Ĉu vi ĉeestas?
Kanton vi plezure aŭdos, ĉu?
Aŭskultu ĉi tion.
‚La Kanto de la Sorbulo‛
Ĉu vi konas, knabo?
Ne. Kantu ĝin al mi, Miĉjo.
♪ Mi estas la astrodrinkulo, mi sorbas kiel nigra truo, ♫
♪ mi, almozulo trakosmira, mi, vagabondo galaksia, ♫
♪ mi sen lokalizil' veturas, kaj tamen, knabo, diras al vi, ♫
♪ ke en vespero mi enuas, kaj volas el ĉi dom' eskapi, ♫
♪ kaj sekve por humoroŝanĝo mi gratas iom sur la banĝo. ♫
♪ En iu tempo transmemora mil eble aŭ dek jarojn fora ♫
♪ mi staris sur la Petromizo, jen tio estis paradizo, ♫
♪ sed mi sekrete tiom timis, ĉar al ĉielo mi proksimis, ♫
♪ ke en mi la drinkul' vekiĝis, ♫
♪ kaj glason post glas' mi sekigis, kvazaŭ mi estus ĉef-sorbulo. ♫
♪ Mi tiamaniere iĝis, ĉar glasoj al mi ne sufiĉis, ♫
♪ la drinkologo plej renoma ♫
♪ en la vastega spaco kosma, ♫
♪ la drinkologo plej renoma en la vastega spaco kosma. ♫
Senhonte...
drinkulan kanton vi kantas al infano!
Kial vi haltis, Miĉjo?
Kantu plu.
Hm, mi kantos la sekvon poste.
Ĝuste nun, etulo...
mi volas, ke vi manĝu unu el tiuj belaj ruĝaj fruktoj.
Pri tiuj fruktoj mi jam satas.
Ĉu ne estas io alia?
Ĉu vi volas min kolerigi?
Bone, bone.
Kio estas Petromizo?
Ha, knabo, ĝi estis belega kosmoŝipo,
lasta de famega ŝiparo.
Kaj kio estas sorbulo?
Nu, eh, jen, aaa...
sorbulo... sorbas, do iel trinketas, do...
sorbuloj estas tiuj, kiuj volonte trinkas...
iometon de temp' al tempo.
Vidu, Miĉjo, ankaŭ mi volonte nun trinkus.
Mi tre soifas.
Mi jam diris al vi,
vi povas trinki la sukon, kiu venas el la ruĝaj fruktoj.
Aĉ! tiun guston mi ne ŝatas.
Ĉu mi ne povas ricevi iom da akvo?
Aŭskultu, knabo, mi konas frukton pli bongustan.
Ĉu estas grandaj fragoj ĉirkaŭ la loko, kie vi estas?
Grandegaj, sukoplenaj fragoj?
Mi ne vidas iun.
Ĉirkaŭrigardu iom.
Ili kreskas sur arboj.
Serĉu, certe estas iuj ie ĉirkaŭe.
Estas unu, tie.
Jen, mi staras antaŭ grandega frago sur branĉo.
- Kion mi faru nun? - Ĉu vi vidas grandajn molajn makulojn sur ĝi?
- Jes. - Krevigu iun per via fingro...
kaj elfluos io multe pli bongusta ol akvo.
Mmmm bongustas!
Silbado, malprudente!
Unue vi kantas al li drinkokantojn...
kaj nun ŝajnas, ke vi provas lin ebriigi.
En tia cirkonstanco, amiko, ni ne povas delikatumi.
La suko de „ligolo‟ enhavas sendanĝeran alkaloidon...
kiu kaŭzos al li dormemon.
Kaj dume...
li ne endanĝerigos sin.
Ĉu tio ne venenos lin?
Se li suĉadus tion dum monato...
tiam, eble jes malutilus al li.
Sed li ankaŭ baldaŭ resaniĝus.
Fidu al mi, mi scias el propra sperto.
En tio danĝero ne estas.
Mi tre ŝatas vian amikon.
Mi ĝojas pro tio. Aparta homo li estas, ĉu ne?
Certe estas.
- Vidu... - Jes?
Mi ne scias, sed iel mi sentas, kvazaŭ li kaŝas profundan malĝojon.
Eble mi nur imagas.
Vi ne tute imagas, Bela.
Silbado vere suferas.
- En sia kapo? - En sia koro.
Silbado senlime enamiĝis jam de dudek jaroj.
Ĉu enamiĝis? al kiu?
Al ĉi tiu planedo.
Vi tuj spektos maloftaĵon.
Fermu viajn animojn! Ili venas!
Ho! Kio estas tio?
La aliformiĝo de la sorĉuloj.
Estu singardaj. Tiuj friponetoj kapablas telepation.
Fermu viajn animojn, ili tuj alvenos!
Fermu viajn animojn, fermu viajn animojn.
Ne tedu nin.
For, for, peliĝu!
Fermu vian animon, homo. Mi aŭdas ĉion.
Rigardu! Ŝajne duo da ili implikiĝis.
Efektive. Kaj la petaloj rekuniĝos.
Restu ĉi tie. Mi iros.
Halo, Pjel?
Pjelĉjo, ĉu vi aŭdas min?
Ĉu vi bonvole petos, ke la princo venu?
Por trafi ĝustatempe la magnetokampon de la Blua Kometo ...
ni startu post unu horo.
Probable vi tre volonte postlasus la princon ĉi tie.
Certe ne.
Aĥ, via honorsento...
Saluton. Kiu estas vi?
Diru, amiko.
Ne timu min.
Ĉu mi timas vin? Tute ne.
He, diru,
ĉu vi ne estas tiu, kiu prenis mian Miĉjon?
Aŭskultu vi, maljuna pirato, ĉu ne io malnormalas?
De longa tempo ni ne aŭdis ian sonon de la knabo.
Vi pravas. Normale li maldormas de kelka tempo.
Ŝajnas al mi, ke mi aŭdas voĉon.
Kvazaŭ Pjel tre malproksimus de la mikrofono. Strange.
Pjel, diru ion.
Nu, pli laŭti mi ne povas...
Ni bezonas tian bruon, ke ĝi atentigu la knabon.
Ĉu vi iam aŭdis la batalkrion de la monaĥoj de Gvamar Tridekkvin?
Ne.
Do vi prefere ŝirmu la orelojn.
Ne moku, bonvole.
Atendu.
Miĉjo, ĉu tiele kriis vi?
Pjel, ĉu vi esta sana?
Ŝajnis al mi, ke vi tre-tre malproksimas.
Pro bestaĉo, kiu sidis sur vi.
Mi ĝojas, ke mi retrovis vin.
Ankaŭ mi, knabo.
Kio okazis? Mi aŭdis teruran bruon.
Nenio grava, kara princino.
Mi simple klarigis la voĉon.
Ĉi tiun mapon mi desegnis laŭmemore.
Jen la dezerto de la „songoj‟.
La dolonoj estas ĉi tie.
Klaŭdo estis veturanta tie el la okcidento.
La knabo, sekve, nepre trairis ĉidirekte.
Kavernoj malmultas en ĉi tiu parto.
Pjel probable rifuĝis en tia kaverno, ĉu?
Kara sinjorino, en la kavernoj de Perdido svarmas „sarpiloj‟.
- Svarmas kio? - Sarpiloj.
Alia plago de Perdido.
Iaj tre danĝeraj lianoj.
Ho, terure.
- Vi subkomprenigas, ke Pjel eble... - Ne, mi pridemandis lin atente.
Li ne proksimiĝis al la loko de kavernoj.
Pli maltrankviligas min la lago.
Ĉu lago? Kia alia danĝero estas en tio?
Propradire ne danĝeras. Ĝi estas akvejo kun multaj amikemaj fiŝetoj.
Tamen, nenio detenas infanon de drono...
kaj al ĝi la krabroj povas veni.
Nun Pjel probable tre proksimas al ĝi.
Io stranga okazas malantaŭ ĉi tiu ekrano.
Io, kio ne...
Aha, kaŝveturantoj!
La aliaj restis sur Diablopilko,
ĝis la sekva aliformiĝo.
He, io fiodoras ĉi tie.
Ne parolu krude antaŭ sinjorino.
Ho, pardonu, eble mia parfumo.
Ne, sinjorino, tute ne, via parfumo delikatas.
Vi pardonu al Jula. Li eldiras ĉion, kio venas en lian kapon.
Ĉu malbona telepatia odoro?
Ĝuste! ies pensado ĉi tie fiodoras. Ĉu vi ne flaras ĝin, Jado?
Nu, silentu nun,
vi hontigas min.
Ĉu vi ne scias, kiel oni sintenu en ĝentila kompanio?
Ne gravas, la odoro jam pasis.
Pjel, ĉu vi estas ĉi tie?
Jes, mi estas ĉi tie... kaj esti ĉi tie tedas min.
Mi komprenas, kara Pjel.
Do por forpeli la tedon, ĉu ni ekpromenu?
Mi ne volas promeni. Mi volas esti aliloke.
Ĝuste, por esti aliloke, ni devas iri.
Vi vizitu la lagon...
kaj tie vi povos lavi vin.
Kial? Mi ne malpuriĝis.
Bone, vi ne devos lavi vin,
sed estas bele apud la lago, kaj vi ĝuos la viziton.
Nu, se mi ne devos lavi min, mi konsentas.
Kiel mi iros tien?
Unue, vi deturnu vin de la luno.
Kial vi denove ŝanĝis la voĉon?
Mi pli ŝatas la aliajn.
La aliaj ripozas.
Kiom malproksima estas tiu lago?
Kelkajn minutojn for.
Mi kontrolos, kion la princo estas faranta.
Ha, ĉi tie vi estas. Mi scivolis, kien vi iris.
Nu, mi nur provis helpi.
Ĉar neniu prizorgis Pjel-on, mi ekkontaktis lin.
Kaj... ĉu okazas io liaflanke?
Ne, li dormas.
Rigardu, tiele pli belas.
Por kio oni havu brilaĵojn,
se oni nur enŝlosas ilin ĉi tie, kiel rubojn?
Vi scias kiel estas, kunulo,
homoj, aŭ almenaŭ, iuj el ili,
indiferentas pri la beleco de brilaĵoj.
Nur ilia valoro interesas ilin.
„Valoro“?
Kion signifas „valoro“?
Ĝi estas ia nocio. Mi legis ĝin en iliaj animoj.
Kion signifas „nocio“?
Verdire, tion mi ne bone komprenas.
Tio homojn frenezigas,
almenaŭ iujn el ili,
princon Matton, interalie.
Pri ĉi tiu ekzemplo mi konsentas:
lia pensado terure fiodoras.
Eble ni avertu la aliajn?
Ne, ili estas homoj, kunulo.
Ni estas feoj.
Ĉiu balau antaŭ sia pordo, kaj en la tuta urbo estos ordo.
- „Balau“? Kio estas „balai“? - Ankoraŭ ia afero.
Homoj siaflanke prizorgu siajn aferojn,
tio nin ne tuŝas.
Vi pravas.
La pensoj de princo Matton tamen fiodoras plu.
Bone, de nun ni fidos al la komputilo.
Ĝi vojigos nin al orbito ĉirkaŭ Gamma Dek...
kaj dume venos la Blua Kometo.
Tiam ĝi pelos nin en ĝian gravitokampon.
Ĉu, kiam ni orbitados ĉirkaŭ Gamma Dek,
ni havos tempon por surgrundiĝo?
Ni povus, se ni havus kaŭzon.
Mi deĵoros miavice, princo.
Ho, mi prefere restos ĉi tie kaj prizorgos la infanon.
Komprenu, Ĝafaro...
antaŭ nelonge dirante, ke mi volas esti utila,
mi parolis sincere.
Fi! la pensado de tiu homo ĉiam pli malbonodoras.
Nu, fermu vian animon, kunulo.
Tiuj estas homaj aferoj, ne niaj.
- Pjel? - Ha, finfine!
Kio okazis al vi? Ĉu vi dormis?
Ne gravas. Nur diru...
ĉu vi ankoraŭ estas iranta?
Ne rezignu, vi iru ĝis la lago.
Ĝin mi jam atingis.
Ho, bone. Kaj kion vi faris ĝis nun?
Mi vidis grandegan fiŝon.
Nenion alian? Ĉu vi iom lavis vin?
Vi diris, ke ne necesas.
Mi pripensis. Pli bone vi tamen banu vin.
Iradu en la akvon ĝis la mezo de la lago.
Mi dronos!
Kompreneble ne, stultuleto.
Se vi kunportos min, nenia danĝero estos.
Mi flosigos vin sur la akvo, fidu min.
Ĉu vi eniris la lagon nun?
Jes, sed estas malvarme.
Iradu al la mezo de la lago.
Iru plu, antaŭen!
Obeu!
Mi iras, sed iĝas profunde.
- Ne, Pjel! Haltu! - Bela!
- Ne moviĝu. - Ne provu.
Kion vi diris, Miĉjo?
Kion mi faru nun?
Al mi malvarme, kaj mi apenaŭ tuŝas la grundon.
Pjel, returniĝu, reiru al la bordo.
Tuj eliĝu el la lago.
Bela, aŭskultu, mi klarigos...
Klare jam estas.
Se Ĝafaro irigos nin al Perdido, ni pereos.
Oni forprenos mian trezoron.
Ni iĝos mokindaj mizeruloj kaj vagos de planedo al planedo.
Ĝafaro, bonvole tuj venu ĉi tien.
Bone, mi venos.
Iru al la dolonoj kaj sekigu vin, Pjel,
kaj atendu tie, ĝis kiam mi parolos al vi denove.
Mi pripensos dum momento.
Bela, kompatu min.
Komprenu min.
Se vi sciigos al Ĝafaro ke mi provis mortigi la knabon...
li elĵetos min en la kosmon.
Bela, mi petegas!
Kio okazis?
Miĉjo, mi agis, kiel vi instrukciis.
Mi elakviĝis, kaj mi sekigas min.
Kion mi faru nun?
Nur atendu ĉi tie.
Bone.
- Ĉu vi permesos, ke mi proponu? - Bonvolu.
Neee!
Forperdiĝas la ornamaĵoj.
Ni vane penis.
Mi opinias pli kaj pli firme, ke la homa gento frenezas!
Malfermu! Mi mortigos vin!
Mi promesas, ke mi mortigos vin!
Oj, infere!
Ni trovu solvon.
La pensojn de tiu homo mi ne plu povas elporti.
Mi mortos, se li daŭrigos.
Ankaŭ al mi li kaŭzas akran kapdoloron.
Aŭskultu. Li volas simple forlasi ĉi tiun lokon, ĉu ne?
Eble se ni hel...
Ne diru sensencaĵon, kunulo.
Tiu ulo estas kosmoskala danĝero.
Jado, mi malsaniĝas.
Ni helpu lin foriri.
Li sole volas uzi la pramon kaj per ĝi suriri Gamma Dek-on.
Ne nur tion, Jula.
Li ankaŭ volas rehavi sian trezoron,
varbi soldulojn kaj ekstermi ĉiujn.
Ne, ni ne lasu lin elŝteliĝi.
Sed li neniam revenos de Gamma Dek.
Kiel vi certas pri tio?
Ĉu vi ne aŭdas la odoron de ĉi tiu planedo?
Kompreneble aŭdas, ĝi detruas al mi la orelojn.
Vi prave diras, kunulo.
Sur tia planedo mi prefere neniam staros.
Li ne reiros de tie.
Ne, certe ne.
Bone, do, ĉu ni ellasu tiun maliculon?
Pjel.
♪ Singardu, ♫
♪ infaneto blonda, ♫
♪ singardu pro viaj nigraj pensoj, ♫
♪ singardu, ♫
♪ astreto mia, ♫
♪ singardu ♫
♪ ankaŭ pro nigraj truoj, ♫
♪ singardu ♫
♪ infaneto blonda, ♫
♪ singardu ♫
♪ pro iuj rigardoj... ♫
Nun al mi estas bone, Miĉjo.
Al mi estas varme, kaj mi dormemas.
Agrable, kiam vi kantas, kiel kutime faris mia panjo.
Dormu nun, Pjel.
Mi amas vin, Miĉjo.
Mi amas vin, Pjelĉjo.
Kio okazas?
Iu elflugis per la pramo.
La princo!
Pretigu la savkapsulon.
Iom strangas ĉi tiu planedo.
Kio okazis?
Mi ne scias, kunulo...
sed se ĝi nur iomete pli fortus, mia cerbo fandiĝus.
Kaj mia cerbo kvazaŭ ŝtoniĝas.
Ni devas tamen agi.
Unue, ni ne forlasu Ĝafaron.
Jado, mi timas.
Min timigas tio, kio estas sub tiu kupolo.
Ankaŭ min, kunulo, ĝi teruras.
Pro ni Ĝafaro implikiĝis en ĉi tiun salaton.
Nun ni malimpliku lin.
Ni sciigu la aliajn en la kosmoŝipo.
Ni provu tion.
Tiu aĵo povus forgluti niajn cerbojn.
Nun, kara sinjorino, ni povas nur atendi,
kaj esperi, ke al Ĝafaro eblos reveni ĉi tien...
antaŭ la paso de la Blua Kometo,
kio lasas al li ankoraŭajn kvin horojn.
Finfine! Kie vi postrestis?
Eĥ, neniel facile por ni, pro tiu pensanta aĵo.
Estas vane — tro rezistema por vi.
Pli bone detiru mian kaskon. La aeron de Gamma Dek mi povas spiri.
Aŭskultu. Vi devos tuj konduki la pramon.
Agordiĝu al miaj pensoj, kaj mi gvidos vin por ĝia veturigo.
Veturu supren al la kosmoŝipo.
Diru al Silbado, ke li aliĝu al la Blua Kometo, iru kaj savu la knabon.
Kaj forlasu vin? Tio ne okazos.
Mi ne certas, ke tio ne okazos.
Kial ni ne eskapu de ĉi tie?
Ni povos reveni poste kaj savi Ĝafaron.
Kompreneble. Jula pravas.
Ne Jula eraras, kaj konscie eraras.
Jula, estas hontinde.
Vi estas timema, malkuraĝa, kovarda, kaj plie...
molaĉa senvolulo malaŭdaca, kiu forkuras kiel tima leporeto.
Vi tre bone scias, kio okazos al Ĝafaro...
post malmultaj horoj, se ni lasos lin ĉi tie.
Mi kapablas batali.
Ne kontraŭ tio, Ĝafaro, ne kontraŭ tiu aĵo.
- Kiu aĵo? - Nomon ĝi ne havas...
Ĝi... ĝi estas pura penso.
Ne maltrankviliĝu, mi pli fortas, ol pura penso.
Mi timas, ke tamen ĝi superpezos vin.
La penso sorbos vin kiel ĝi sorbis aliulojn.
- Kiuj aliuloj? - Ĉiuj, kiuj jam surpaŝis Gamma Dek-on.
Ili ŝajnas normalaj homoj,
sed vere ili estas pupoj de tiu aĵo.
Gefratoj, venis la momento.
Denove...
malsamo enŝteliĝis...
en Gamma Dek-on.
Denove, la ceremonio okazos.
Denove, malsamo neniiĝu...
kaj unueco restariĝu.
Ili venas! Mi flaras iliajn pensojn.
Trankviliĝu, iom da tempo restas.
Tiru, Ĝafaro!
Ili venas! venas!
Jado, ĉu mi vere estos senpova?
Kontraŭ tiu aĵo, via penso ne pli efikos...
ol muso kontraŭ monto.
Krom se...
Krom se kio?
Krom se vi povas turni vian penson kontraŭ ĝi mem...
kaj kontraŭ ajna alia penso.
Se vi povas fariĝi pura neado, pura malamo, pura freneza furiozo...
tiam ekzistas ŝanco, malgranda ŝanco,
ke vi neniigos la aĵon.
Sed vin tio neniigos samtempe.
- Mi prefere estu detruita ol sklavigita. - Ili alvenis!
Rapidu al la pramo, kaj agu, kiel mi instrukciis.
Iru!
Adiaŭ, Ĝafaro.
Rapidu!
Ĝafaro, ĉu vi opinias, ke mi estas timema, malkuraĝa, molaĉa...
kaj ĉiuj aliaj aferoj, kiujn Jado eldiris?
Kompreneble ne. Vi estas aminda eta feo, Jula,
kaj kuraĝa vi estas. Adiaŭ.
Dankon, Ĝafaro.
Jen la dua persono.
Ni konduku lin al la feliĉo de la sameco.
Feliĉon, feliĉon.
Feliĉon sur ilin!
Feliĉon sur nin!
Feliĉon!
Unuecon, unuecon!
Ĉu ili uzos nin kiel maĉaĵon por tiu gelatenaĵo?
Iom pli malsimple estas...
sed vi ne malbone resumis.
Ni batalu kaj mortu kune, ĉu?
Tio ne efikos, Matt.
Ĉu vi ne konsentas? Mi proponas, ke ni kune batalu.
Ni kapablas elsarki kelkajn dekojn da ili, antaŭ ol ili mortbatos nin.
La malamiko estas tie, Matt.
Tiuj kompatinduloj estas nuraj pupoj.
Do ni ataku la senforman gelatenaĵon mem.
- Ion ni tamen provu! - Jes, unu aferon ni povas provi.
Kiam ni estos en ĝi sorbitaj...
kiam ĝi provos igi nin senvolaj pupoj...
ni malamu nin...
ni neu nin per la tuta forto de niaj animoj.
Ni freneziĝu por ĝin frenezigi.
Sed eĉ se ni sukcesos...
ni pro tio pereos korpe kaj anime.
Tio sonas bone por mi.
Mia korpo valoras malmulte, kaj neniom valoras mia animo.
La ceremonio...
komenciĝas!
Post kelkaj momentoj...
la malfeliĉuloj...
perdos sian personecon.
Ili unuiĝos kun ni.
Ni unuiĝos kun ili! Ĉio estos unueco.
Hej kunulo,
via penso odoras strange.
Via intenco havas nekutiman koloron.
Tiel estas, kunulo, ĉar min ĉagrenas, ke vi juĝis min malkuraĝa.
Venu. Restas malmulta tempo antaŭ la paso de la Blua Kometo.
Bone. Pretiĝu!
Nun, adiaŭ, Matt!
Ne, Ĝafaro, iros mi!
Se vi elsaviĝos, prizorgu Belan.
Skandala perforto!
Malsamo kontraŭas unuecon!
Unu individuo atakas la tuton!
La ceremonio...
ŝanceliĝas!
La individuo neas plenforte!
Li neas la tuton!
Malsamo neas unuecon!
Malamo neas feliĉon!
Frenezo neas pacon!
Je la ringoj de Saturno!
Kia ŝerco okazas ĉi-sube?
Kvazaŭ ili komencis interplanedan militon.
Kial vi silentas, Miĉjo?
Ĉu vin io ĉagrenas?
Ne, Pjel, min nenio ĉagrenas.
Rigardu, Bela! Ĝafaro sukcesis! Li revenas!
Preta por starto.
- Ĝafaro, ĉu vi aŭdas min? - Jes.
Aĥ, la kontraŭmaterio de ĉiuj astroj trafulmu min!
He, kiuj bizaruloj el la bazaro?
Pardonu, Silbado, mi estis tro okupita kaj ne avertis,
ke gastoj venas por la vespermanĝo.
Vi estas komika „va-va“, ĉu ne?
Ĉu vi disiĝis de viaj kunuloj?
Ni iru kaj serĉu ilin kune.
Ĉu vi certas, ke ĝi estas milda?
Jes ja, Miĉjo, bona amiko ĝi certe estas.
Pjel promenas kun ia iranta va-va-o.
Hehehe, neniom timinda.
Ĝi estas hipoornitorinĥo,
milda kiel ŝafido kaj vegetaĵema.
Kiel vi sentas vin, Jula?
Vi scias ja.
Ho, kompatinda kunulo.
Plej malbone estas, kiam ili dormas.
Tiam plej forte odoras iliaj pensoj.
Mi neniam komprenos, kial homoj, kiam renkontiĝas, ...
tuj ekmanĝegas kaj ektrinkegas.
Ne nur homoj,
ĉu vi vidis, kiom tiu Centaŭriano enprenis lastan nokton?
Mi povas kompreni, sed - gult! -
Ĉu vi bonvole ripetos?
Pardonu min mi agordiĝis kun la pensoj de - gult! -
la granda viro kun lipharoj...
kiu fortrinkis tri litrojn de alkoholaĉo lastan nokton.
Li suferas iajn - gult! - glototirojn,
kiuj kontaĝas min.
Fermu vian animon, provu.
Mi ne povas.
Mi sentas la postebrion de tridek - gult! -...
du personoj - gult! -...
samtempe.
- Ĉu ĉio en ordo? - Jes.
Bela, mi ankoraŭ ne rakontis al vi, kiel Matton mortis.
Ne estas necese.
Mi divenas, ke li mortis tiel, kiel mi deziris, ke li vivu...
grandanime, kuraĝe.
- Silbado? - Ia embaraso?
Jes, nin persekutas patrolŝipo de la Reformo.
Bingo! Ni ataku!
Ne tiel facile.
Bone, homoj, ni ĉiuj kunvenos en la mapo-salono.
Parolas la krozŝipo ‚Arĝenta Navo‛ de la unua ŝipdivizio.
Neidentigita ŝipo, konservu saman rapidon,
ni vizitos vin.
Respondas kosmoŝipo ‚Duobla Triangulo 22‛, ni bone aŭdis.
Ni atendas vian viziton respektoplene.
Ŝipestro Ĝafaro,
se vi ne savus niajn vivojn,
mi tranĉus vian gorĝon pro ĉi tiu malkuraĝa ago.
Ĉu vi kapitulacas antaŭ la malamiko?
Mi faciligas ilian surŝipiĝon.
Vi kaj viaj kunuloj bezonas propran ŝipon, ĉu ne?
Nu, vi povas ricevi ilian...
nur lasu ilin enveni.
‹Lək, tolupliolu liə tolu qolu leolupləliq oleoliq, tqlu!›
La ŝipestro pravas, homoj,
ili estas danĝeraj kontraŭuloj,
ni agu kun singardeco.
Ĉu iu havas ideon...?
Mi kredas, ke mi havas.
Permesu, ke mi prezentu mian karan amikon, Onikson, la „Digidon‟ de Gnoz.
Kio estas la plano, ĉu li krevigu ilin per rideksplodo?
Mia amiko havas la naturan talenton de mimiko.
Onikso, bonvole montru provludon.
Nekredeble! eĉ la odoron imitas.
Onikso plene regas sian molekulan konsiston.
Li povas ŝanĝiĝi en ĉian estulon aŭ aĵon.
Hej, Onikso, ŝanĝu vin mem foje en sekretan armon...
jes, en ion teruran.
♪ Mi estas la astrodrinkulo, mi sorbas kiel nigra truo, ♫
♪ mi, almozulo trakosmira, mi, vagabondo galaksia. ♫
Je la ringoj de Saturno!
Estas nekredeble, kion oni kapablas nuntempe.
Kiel vi vidas, la iluzio estas senmanka.
Mi agnoskas, ke tio malfermas perspektivojn.
Kion vi opinias, Silbado?
Mi kredas, ke la Reformanoj travivos malagrablaĵon.
Jen alproksimiĝas ŝipo kun plena kargo de fiodoraj pensoj.
Atenton, homoj.
Tuj kiam la aerkluzo estos fermita...
silentu.
Jado kaj Jula, se io misos...
avertu min telepatie.
Honorindaj reprezentantoj de la Reformo,
estu bonvenaj sur mia malgrava ŝipo.
En via malgrava ŝipo rifuĝis...
la grava perfidulo Matton, iama princo de Atrav...
kun la trezorkesto, kiun tiu perfidulo ŝtelis.
Silenton.
Fakte, ĝuste kuraĝe defendante tiun trezoregon, Matt...
ĝustanome la princo... estis murdita de la piratoj de Gamma Dek.
Ĉu mortis Matton? Kie estas la trezoro nun?
En la ŝipkelo kun la piratoj, kiujn ni kaptis.
Ni iru kaj vidu tiun trezoron, ĉu?
Haltu! Lasu tion ĉi tie.
Sed armo ĝi ne estas.
Mi ordonas, ke vi lasu!
Miĉjo, mi kun va-va trovis kavernon.
Al ni estos bone interne, ĝis kiam liaj amikoj venos.
Ek, va-va, eniru.
Va-va! Miĉjo! Iu helpu!
Kia sortimento!
Niaj kaptitoj... la Gamma-Dek-aj piratoj.
Ĉu mi rajtas sugesti,
ke viaj moŝtoj tiujn fiulojn destinu al reeduko?
Eble. Pripensinde.
Ĉio iras glate, Ĝafaro.
Ili ne rimarkas la faligilon.
Ili vidas nenion.
Ili blindas.
Sinjoro ŝipestro, vi faris valoran kapton.
Gardistoj, transŝipigu.
Diru, Silbado, kiom da tempo laŭ via takso...
ili bezonos por ekregi la ŝipon?
Dank' al la Digido, la sekreta armo...
proksimume du horojn...
sed ili eble daŭrigos la ludon.
Ĝafaro, Silbado, la mikrofono silentas, mi zorgas.
Pjel, Pjel, respondu, knabo!
Ni perdis lin!
Mi timas, ke ni definitive perdis la komunikon!
Trankviliĝu, Bela.
Ne zorgu.
Silbado riparos ĝin.
Nenio misas en ĝi.
Misas nur tio, ke mankas iu ĉe la alia ekstremo.
Sen ofendo al vi...
vi vere ne belas.
Vere, vi malbelas... vi ĉiuj.
Foriru!
Ĉu vi aŭdas? Forpeliĝu!
Enpakiĝu kaj foriĝu!
Mi donis al ŝi dormigilon.
Ŝi kredas, ke ŝi kulpas.
Sensencaĵo. Certe okazis io sur Perdido.
Feliĉe, ni nun proksimiĝas.
Baldaŭ la komputilo deŝiros nin de la gravitokampo de la Blua Kometo.
Halo, Pjel?
Ĉu vi aŭdas?
La steloj... ili mallumiĝas en la parto ĉirkaŭ Perdido.
Kio estis tio? Ĉu magneta ŝtormo?
Mi ne scias. La indikiloj freneziĝas.
Aŭ ĉu ni mem freneziĝis?
Kio okazas?
Laŭ tiuj fuŝaj mezuriloj...
ĉiuj radiadoj ĉirkaŭ ni inkluzive de la lumo...
retrofluas!
Tuj zonu vin!
Aŭskultu, aŭskultu,
aŭskultu.
Parolas robotŝipo numero kvin...
de la Federacio de la Sinjoroj de la Tempo.
Mi avertas,
ke vi proksimiĝas al la malpermesita zono ĉirkaŭ Perdido.
Prezentu vin, malrapidiĝu kaj haltu.
Mi ripetas...
vi eniras malpermesitan spacon,
prezentu vin kaj haltu.
Al konsilisto Piksa...
nekonata ŝipo eniris la malpermesitan zonon.
Ĝia kurso estas malregula.
Ĉu detruinda?
Ne, mi volas plenan enketon.
Haltigu la ŝipon kaj konduku ĝin al la stacio.
La ŝipestro Ĝafaro kaj ŝipanaroj estis bonŝancaj, ke ili transvivis.
Saviĝis ĉi tiuj strangaj vivuletoj.
Bonege. Ilian intereson por scienco mi alte taksas.
- Kaj Silbado? - Jes, ankaŭ.
Sed por li estas malsame, li mortos post kelkaj horoj bedaŭrinde.
Vi kaj via ŝipo tuŝis grandan danĝeron, troviĝante ĝuste ĉe la danĝera loko,
kiam la operacio okazis.
- Kiu operacio? - Ĉu vi scias, kie ni estas?
Mi vidas, ke ni estas en malsanulejo ie en la kosmo.
Ne ie ajn en la kosmo, princino.
Ni estas en aparta loko, kiun estas koloniantaj la sinjoroj de la tempo.
Ĉu vi iam aŭdis pri la sinjoroj de la tempo,
pri ilia metodo por rapida koloniigo?
- Neniam aŭdis. - Ili estas stranga gento, Princino,
gento, kiu prilaboras la tempon mem.
Kiam ili decidas, ke ili kolonios planedon, ili retropuŝas ĝin en la pasintecon,
laŭvorte reirigas ĝin malantaŭen tra tempo.
En la Perdida okazo 60 jarojn malantaŭen.
Do por malproksima observanto...
ŝajnas, ke lumradioj retrofluas,
ke spaco malkoheriĝas.
Ĝuste tiel.
Sed al la restantoj sur la koloniata planedo...
ĉio ŝajnas tre normala,
krom ke ili subite retroiras je 60 jaroj.
Kaj al Perdido tiel okazis.
Ho, Dio! Pjel!
Miĉjo.
Ĝafaro, kiom aĝa estas Silbado?
Neniu scias. Neniu scias pri lia infanaĝo kaj junaĝo.
Silentu.
La historio de maljuna Silbado elmergiĝas.
Fermu viajn okulojn, homoj, kaj malfermu viajn animojn.
Kion kaŝis la faldoj de tempo, tio nun malkaŝiĝas.
Delonga forgesaĵo,
la nememorata vivoparto de malgranda infano...
bildiĝos sur la ekranoj de viaj animoj.
Fermu viajn okulojn, homoj, kaj malfermu viajn animojn.
Miĉjo! Miĉjo!
Vokas Pjel!
Silentu, homoj.
Miĉjo! Kie vi estas, Miĉjo?
Pjel...
kia li estis, kiam ni alproksimiĝis al Perdido.
Pliĝuste tio estas Pjel, kia li estis antaŭ 60 jaroj, Bela.
Tio estas Pjel kune kun la tuta planedo...
en la pasintecon puŝita far la sinjoroj de la tempo.
Laŭri! Ŝirmu min!
Ne proksimiĝu, bestaĉoj!
Mi esperas, ke tiuj bestaĉoj ne tro difektis vin, fileto.
Mi purigas laŭ mia kapablo.
La ceteron faros kuracistoj sur mia planedo.
Kaj nun plej bone vi dormu.
Kie ni estas, Laŭri? En kiu parto?
Ha, tiuj monstroj!
Laŭri, mi demandis! Ĉu vi ne aŭdis?
Pardonu, mi revis.
Vi maljuniĝas, Laŭri.
Ve, Igoro, ĉu ne ni ĉiuj?
Mi ne akceptos impertinentaĵojn!
Nu do, afable klarigu al mi,
kiel ni subite troviĝis sur la ŝelo de planedo,
kiam ĵus antaŭe ni flosis en la libera kosmo?
Vi revadis, ĉu?
Ne, pri tio ne kulpas mi, Igoro, pri tio kulpas la planedo.
- Kiu planedo? - La planedo Perdido.
Ĝi ekaperis antaŭ ni senavize.
Bonvolu, Laŭri, parolu prudente! De kie ĝi venis?
De la estonteco.
Laŭri, mi opinias, ke vi kadukiĝas.
Ne kadukiĝas.
La planedo Perdido elaperis el la estonteco kaj preskaŭ frakasis nin.
Ĉu do la infano, Laŭri, la infano,
ĉu ankaŭ li, kiel vi diras, elaperis el la estonteco?
Ĝuste tiel, Igoro, kune kun la planedo.
Ĝi haltis.
Kio poste okazis, mi divenas: la infano resaniĝis,
fariĝis sinsekve ŝipknabo, kosmoŝipisto,
poste piloto aŭ soldulo,
kaj havis cent aliajn okupojn, kiuj plenigis 60 jarojn de lia vivo.
Pjel. Silbado.
La orfo de Perdido mortis, homoj,
eliris nian tempon kaj eniris eternecon.
Estas strange.
Staras ĉi tie dekduo, sed mi sentas la sentojn de mil.
- Jes, ankaŭ mi sentas. - De kie tio venas?
De la koro, de la koro, Jula.
Ja ni amis tiun maljunan virhomon tre tre multe.
Rigardu supren! Tie staras unu el la sinjoroj de la tempo.
Subtesktoj de: ĵeromo vaŝe, 2012.